• top stories
  • read
  • newsarchive
  • by deepjournal
6 September 2013
|
Read in English
Dit artikel is deel van de serie The coming war against Iran.
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 |
Waarom ligt Syrië onder vuur? - Deel 1
Wie zit er achter de aanslag met chemische wapens in Syrië?
Door Daan de Wit
 
Het Witte Huis draait overuren om zoveel mogelijk steun te genereren voor een openlijke aanval op Syrië. Ieder doet zijn deel, buitenlandminister John Kerry zet hoog in. Voor de schermen met zijn inmiddels beroemde speech en achter de schermen als hij Assad vergelijkt met Hitler en waarschuwt niet dezelfde fout te maken als in 1938. Rusland kijkt de situatie met verbazing aan. 'To us, it looks as though [George W.] Bush, [Dick] Cheney and [Donald] Rumsfeld never left the White House', zegt Alexei Pushkov, voorzitter van het comité voor internationale betrekkingen van het Russische parlement. 'I am at a complete loss to understand what the US thinks it is doing'.
 
Aan de oppervlakte is het duidelijk: de VS wil Syrië bevrijden van een wrede dictator die zijn bevolking met gifgas bestookt. Onder de oppervlakte is er iets heel anders aan de hand. Daar wordt duidelijk dat het verhaal over de chemische wapens anders zit dan gedacht en blijken andere argumenten een hoofdrol te spelen in de strijd om Syrië. De hoofdprijs in de strijd: Iran. Nadat het onmogelijk bleek die eerder te incasseren is voor iedereen die betrokken is duidelijk dat de weg naar Teheran door Damascus loopt.
 
De strijd om Syrië is dus een strijd om Iran en ten diepste een strijd om invloed en energie. Het doel van de strijdende partijen is het verleggen van de huidige verhoudingen op het gebied van de machtposities in en rond Syrië en Iran. Door die te verleggen, krijgen zij grip op de energiestromen. Om het doel te bereiken, is steun nodig van de bevolkingen van het westerse deel van de aanvallende partijen. Om die reden gaat de discussie nu over het gebruik van chemische wapens. Ondanks dat de kwestie van de chemische wapens gaat over de vorm en niet over de inhoud, is het toch goed om er even in detail naar te kijken.
 
Wie zit er achter de aanslag met chemische wapens?
Het Westen houdt president Assad verantwoordelijk voor de gifgasaanval. Volgens Rusland zitten de rebellen achter de aanslag. Hoe realistisch is dat tweede scenario? Wat opvalt is dat het niet voor het eerst zou zijn. In december al vertelt een overloper dat het goed mogelijk is dat de rebellen toegang krijgen tot de chemische wapens van Assad. Iets wat zelfs zo goed als onvermijdelijk wordt genoemd door Michael Eisenstadt van het Washington Institute for Near East Policy. In mei vertelt VN-onderzoeker Carla Del Ponte dat er aanwijzingen zijn voor het gebruik van sarin, 'this was use on the part of the opposition, the rebels, not by the government authorities'. En zo zijn er meer aanwijzingen.
Vitaly Churkin, de permanente vertegenwoordiger voor Rusland bij de VN, presenteert in juli aan de vijf leden van de VN-Veiligheidsraad bewijs dat een aanval met chemische wapens in Aleppo in maart het werk was van de rebellen. Delen uit het rapport waaruit hij citeert, zijn inmiddels openbaar. Later, na de beruchte aanval op 21 augustus vanuit het door de rebellen belegerde Douma op de Ghouta-regio, presenteert hij bewijs samengesteld op basis van satellietgegevens, zo melden bronnen (1, 2). Deze informatie is vooralsnog binnenskamers van de VN gebleven.
Associated Press schrijft dat de VS allang niet meer weet wie welke wapens in handen heeft. Er zijn meer berichten over hoe en wanneer rebellen hun handen hebben kunnen leggen op chemische wapens dan er ruimte is om hier te vermelden. Misschien is het deze berichtenstroom dat ondanks de ferme uitspraken van John Kerry in zijn speech 'U.S. intelligence officials are not so certain that the suspected chemical attack was carried out on Assad's orders'.
 
Invloed van belanghebbende partijen
En dan zijn er nog de mogelijke wapenleveranties uit het buitenland van belanghebbende partijen. Denk bijvoorbeeld aan Qatar dat een belangrijk deel verzorgt van de financiën van de internationale strijd tegen Syrië. Het land heeft er al drie miljard dollar in gestoken. Maar er is ook een ander land met grote belangen: Saoedie-Arabië. Er circuleert een artikel online van Dale Gavlak, een verslaggever die al tientallen jaren bericht over het Midden-Oosten voor Associated Press en tal van andere persbureau's. In het artikel legt hij uit dat de chemische aanval van de 21e een fout was van de rebellen. De chef van de Saoedische inlichtingendienst, prins Bandar bin Sultan, zou achter de leverantie van de chemische wapens hebben gezeten, maar 'they didn’t tell us what these arms were or how to use them', klaagt een vrouwelijke strijder. 'We didn’t know they were chemical weapons. We never imagined they were chemical weapons.' Het was overigens Bandar die de VS als eerste wees op het gebruik van chemische wapens, volgens hem door het Syrische regime. En het was Israël, ook al een land met belangen, dat Amerika en daarmee Kerry voorzag van gegevens voor zijn krachtige toespraak. Terwijl bekend is dat Israël eerder bewijst heeft vervalst, gebruikt door de VS tegen Iran. Zijn de Israëlische inlichtingen het 'bewijs' dat woensdag in een geheime sessie werd gedeeld met ons parlement in Den Haag?
DeepJournal
Sign up for the free mailing list.